Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014

Εκδήλωση για τους πίνακες των Πιτσών...



Το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου στις 7 μ.μ. στο θέατρο «Άγγελος Σικελιανός» θα γίνει ομιλία και παρουσίαση από την κ. Σωτηρία Αντ. Δημοπούλου, πτυχιούχο Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα : 

«Η ανάλυση των πινάκων Πιτσά ως αφορμή για την αναβίωση των ιδεών της μουσικής και του χορού κατά τον 6ο π.χ. αιώνα »

Πέμπτη 25 Απριλίου 2013

Τα κορίτσια της βροχής...



Βλέποντας το ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου "Τα κορίτσια της βροχής" νιώθεις να τρως γροθιές εσωτερικά. Στην ψυχή σου. Οι μαρτυρίες των γυναικών που βασανίστηκαν στη δικτατορία δύσκολα "καταπίνονται". Αυτό πάθαμε, 46 χρόνια μετά από την 21η Απριλίου του 1967, όσοι βρεθήκαμε στο θέατρο "Άγγελος Σικελιανός" στο Ξυλόκαστρο. Συγκλονιστήκαμε, μάθαμε και θαυμάσαμε το κουράγιο των κοριτσιών της βροχής. 

Η Συμπολιτεία Ξυλοκάστρου Ευρωστίνης τίμησε ένα από τα κορίτσια της βροχής, τη συμπολίτισσά μας Νατάσα Μερτίκα. Πρέπει να μην ξεχνάμε. Και αν κάποιοι θέλουν να τα ξεχάσουμε, εμείς πρέπει να τα θυμίζουμε...

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Άλλο ένα βραβείο για την Ντέμη...

Άλλο ένα βραβείο για τη συμπολίτισσά μας Ντέμη Καμαρινού. Αυτή τη φορά στον 3ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της οργάνωσης Ελληνικού Πολιτισμού «Νόστος», με θέμα τα Γλυπτά του Παρθενώνα, με τίτλο: «Μάρμαρα του Παρθενώνα: ιστορία μιας κλοπής ή η κλοπή της ιστορίας;».

Περισσότερα από 350 έργα, διηγήματα και ποιήματα στην ελληνική, ισπανική και αγγλική γλώσσα, από τις πέντε ηπείρους, κατατέθηκαν στο διαγωνισμό, που πραγματοποίησε η οργάνωση Ελληνικού Πολιτισμού «Νόστος» (Asociaciοn Cultural Helenica Nostos), υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδας στο Μπουένος 'Αιρες και της Εθνικής Γερουσίας της Αργεντινής, σε συνεργασία με αξιόλογους φορείς.

Συγχαρητήρια Ντέμη!!! Για άλλη μία φορά!!!

Διαβάστε το έργο που βραβεύθηκε εδώ

ΘΕΣΗ

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Ο τοίχος ρωτούσε...

Πριν τρεις δεκαετίες περίπου και για πολλά χρόνια, ένας τοίχος  στο προαύλιο του Γυμνασίου Ξυλοκάστρου, ρωτούσε:

Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Πνεύμα και ηθική! "Πνεύμα" και "ηθική"! ...


Κατ' αρχάς να ζητήσω συγγνώμη που ασχολούμαι πάλι με τον κ. Γρηγόρη Κλαδούχο, αλλά δεν γίνεται να αφήσω τέτοιο κείμενο ασχολίαστο. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας άλλωστε...

Το κείμενο εδώ

Μπορεί ο αρθρογράφος να στηρίζεται στο ότι κανείς δεν θα θυμάται τα "παλιά" κι έτσι θα μπορεί να λέει ότι θέλει, αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Πολιτικό Αλτσχάιμερ εμείς δεν πάθαμε. Άλλοι φαίνεται ότι νοσούν βαριά... Δυστυχώς γι' αυτούς, υπάρχει και μνήμη και αρχείο.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παραπάνω κείμενο, ο συγγραφέας (με αφορμή τη διαφαινόμενη προεκλογική ταμπέλα του κ. Σκούρα που θα γράφει "ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ"), μιλά για ηθική και ηθικισμούς, για χρήση τους από Λεπενίσκους, για διασπορά υπονοούμενων κλπ κλπ. Σωστές πολιτικές παρατηρήσεις είναι, αρκετές από αυτές! Μόνο που από το 2002 έως το 2006, που ήταν μαζί μας στην Αρμονική Ανάπτυξη, αυτά του τα λέγαμε εμείς, όταν σε κάθε άρθρο του, σε κάθε κριτική του προς τον κ. Αντώνη Κλαδούχο, είχε και 5-6 αναφορές στην ηθική, αφήνοντας βαριά υπονοούμενα.

Ένα μικρό δείγμα από διαφορετικά κείμενά του, εδώ: http://armoniki.wordpress.com/2009/08/09/

…Εσένα να σε χαίρονται όσοι (ευτυχώς κάθε μέρα και λιγότεροι) από το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ σε στηρίζουν, που δε ντρέπονται να λερώνονται από το ακροδεξιό ιδεολογικό σου πρόσωπο και τον αγώνα σου για χαμηλές σταθερές στην ηθική

…Εσύ πιστοποιείς αυτό που έχω πει σε σένα και την Κίνηση Πολιτών από το Φεβρουάριο του 2002: οι ομάδες των ασήμαντων  μπορούν να έχουν λόγο κι εξουσία μόνο σ’ ένα ξεθεμελιωμένο ηθικό σύστημα…

…Η θέση της πολιτικής είναι ψηλά, στις ευγενικές της εκφράσεις. Ένδειξη όμως του σημερινού επιπέδου της είναι η έλλειψη ενός ζωτικού αλφαβήτου ερμηνείας και προοπτικής. Αντίθετα το ημερήσιο λεξιλόγιο της πλούτισαν οι λέξεις χρήμα, διαφθορά, διαπλοκή, «τα δικά μας παιδιά». Η μορφωτική και πολιτική ξηρασία, αντιστοιχεί σε μια εκφυλισμένη πολιτική ηθική

…Αυτά μειώνουν ή όχι το κύρος της δημοτικής διοίκησης; Αφήνουν ή όχι περιθώρια συμπερασμάτων για εναγκαλισμό της εξουσίας με προσωπικά συμφέροντα; Κερδίζουν ή χάνουν το ηθικό τους πρόσωπο; Προτείνουν ή όχι το νόμο της οικογένειας, της φατρίας;…

…Φθάσαμε στο σημείο να ζητούμε από τους εκπροσώπους μας να κρατούν την πολιτική ψηλά, στις ηθικές της εκφράσεις, να εισάγουμε την ηθική ως προγραμματικό αίτημα. Κι αυτοί οι εκπρόσωποι να καλλιεργούν την αμφιβολία αν μπορεί η πολιτική νάναι ηθική, αφού κάθε  άλλο παρά πλουτίζουν τα κοινά αγαθά, το συλλογικό δημόσιο χώρο. Δεν μπορούν όμως να απαιτούν να σεβόμαστε απόψεις και πράξεις τους στις οποίες δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε ηθική βάση…

Όλα απευθύνονταν στον κ. Αντώνη Κλαδούχο και τη δημοτική αρχή. Δεν άρεσε σε πολλούς τότε, μέσα στην Αρμονική, αυτή η εμμονή του στην ηθική. Υπήρχε θέμα. Τώρα λέει άλλα... Το σημερινό κείμενο κάλλιστα θα μπορούσε να το είχε γράψει τότε ο Αντώνης, σαν απάντηση στο Γρηγόρη.

Θα μου πείτε μπορεί να κατάλαβε το λάθος του! Να άλλαξε γνώμη! Δεν θα σας πιστέψω. Και για τους υπόκοσμους τις προάλλες τα ίδια ...ξέλεγε. Αφήστε που θυμάμαι ακόμα το προσωπικό του προεκλογικό φυλλάδιο, το 2006. Είχε τίτλο στη φωτό του: "Ηθικό και αυτοδιοικητικό θεμέλιο".  Είχε πάντα ένα θέμα με την ηθική, όπως κι οι διάφοροι Λεπέν ανά τον κόσμο, τους τόπους και τους αιώνες... Σήμερα απλά, τον βολεύει αλλιώς!

Ανδρέας Απ. Ζάρρος

ΥΓ: Μας "μαγαρίζει" κι εμάς ως ψευτοαριστερούς, συντηρητές φημών!!! Κι αυτό "σωστό"! Και πάλι συγγνώμη για την ταλαιπωρία...



Τρίτη 16 Μαρτίου 2010

Ο ΑΠΛΗΣΤΑΝΘΡΩΠΟΣ...


"Ο Απληστάνθρωπος που έκλεψε τον χειμώνα".

Μια παραμυθία του Λουκά Ψαράκη, αφιερωμένη στον Αργύρη Χιόνη. Διαβάστε την εδώ http://armoniki.wordpress.com/2010/03/16/

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010

Οτσαλάν: 11 χρόνια χωρίς συγγνώμη...

15 Φλεβάρη του 1999. 11 χρόνια κλείνουν από εκείνη τη Δευτέρα, που μόνο Καθαρή δεν ήταν. Ίσα ίσα. Μπορεί και να είναι η πιο Βρώμικη Δευτέρα της νεώτερης ιστορίας της Ελλάδας. Τότε, που οι κυβερνήτες της Ελλάδας παρέδωσαν τον ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν, στις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.
Θυμάμαι καλά ότι με όσους συζητούσα τότε το θέμα, ένιωθαν ντροπή όπως κι εγώ. Ένιωθαν οργή, όπως κι εγώ. "Είναι δυνατόν;" αναρωτιόντουσαν πολλοί! Μετά από δύο μέρες, ήρθε η θλιβερή ανακοίνωση του τότε πρωθυπουργού κ. Σημίτη και αργότερα η έκθεση του πρέσβη μας στην Κένυα, να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε. Οι κυβερνήτες μας, τον πρόδωσαν στεγνά και ψυχρά. Ο "Μεγάλος τραγουδιστής" (Θεόδωρος Πάγκαλος) και ο "Ευχαριστώ τους Αμερικάνους" (Κώστας Σημίτης) ήσαν κι εδώ, οι τραγικοί πρωταγωνιστές.
11 χρόνια πέρασαν και η σοσιαλιστική κομπανία με ρετουσαρισμένο προσωπείο, μας κυβερνά και πάλι, μετά από μία 5χρονη χρωματική εναλλαγή. Όλα αυτά τα χρόνια, δυστυχώς, κανείς τους δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από τον κουρδικό και τον ελληνικό λαό. Αρκετοί από αυτούς μάλιστα, κατέχουν υψηλά οφίτσια στην κυβέρνηση και σήμερα. Ίσως να μας χαρίσουν κι άλλες παρόμοιες στιγμές στο μέλλον. Είναι ικανοί! Όμως να ξέρουν ότι δεν θα ξεχαστεί το γεγονός αυτό. Μπορεί τα ΜΜΕ να μην το αναδεικνύουν πια (αναμενόμενο), αλλά υπάρχουν κάποιοι που θα τους το θυμίζουν πάντα.
Και μην βιαστείτε να πείτε ότι θίχτηκε το "εθνικό μου φρόνημα"! Αυτή είναι η μόνιμη επωδός αυτών που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τους αδικαιολόγητους. Όχι δεν είμαι και δεν νιώθω "Ελληνάρα". Νεοέλληνας είμαι κι εγώ, όπως κι εσείς, που έτυχε να γεννηθώ εδώ και όχι μερικές μοίρες παραπάνω ή ανατολικότερα. Νεοέλληνας, αλλά αισθάνομαι ντροπή όταν τα θυμάμαι. Η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, ο αγώνας για αυτοδιάθεση και αυτονομία πάντα θα με συγκινούν, ότι χρώμα, έθνος και θρησκεία να τα ζητά. Και πάντα θα αντιτίθεμαι, σε αυτούς που τα υπονομεύουν. Μόνο που στην προκειμένη, ντρέπομαι κιόλας, γιατί οι υπονομευτές είναι εκπρόσωποι της χώρας που κατοικώ...
Σήμερα συνελήφθησαν δεκάδες Κούρδοι ανά τον κόσμο. Οι περισσότεροι στην Τουρκία για "αποφυγή επεισοδίων". Τα διαβάζω και ντρέπομαι. Δεν ξέρω γιατί και πώς γεννιέται αυτό το συναίσθημα. Πάντως, στη δική μου περίπτωση, γεννιέται σε ζητήματα σαν αυτά του Οτσαλάν, του χρηματιστηρίου, της Σερβίας, της Siemens, του Βατοπεδίου, των αποικιοκρατικών ξεπουλημάτων δρόμων, λιμανιών, βουνών και θάλασσας, των μισθών πείνας, των εργατικών ατυχημάτων, της απαξίωσης της γης και των προϊόντων της, του πολιτισμού και της ιστορίας, της νεοελληνικής "παιδείας" και πολλών άλλων που, δυστυχώς, "ων ουκ έστιν αριθμός".
Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε, γιατί μια Βρώμικη Δευτέρα, μόνο η λήθη μπορεί να την κάνει Καθαρή...
Ανδρέας Απ. Ζάρρος

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009

Μια κοπεγχάγη, ένα καταΐφι και δύο τρούφες...


Ξυλόκαστρο, 1981. Μια χούφτα δεκαεξάχρονοι (μένταλιστ, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων), κάνουν τη βόλτα τους στον Πευκιά, μετά τα φροντιστήρια. Τσιγάρα ASTOR, απαλλοτριωμένα από την τσέπη του πατέρα, μπύρες και κιθάρες τα Σαββατοκύριακα, συνοδευμένα με επικές συζητήσεις και αναζητήσεις.
Είχαν γνώμη για όλα. Ακόμα και για τα πολιτικά δρώμενα, χωρίς μάλιστα να είναι σε κομματικές νεολαίες. Κατέληξαν τότε ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρουν και πολύ και η αλλαγή που περιμένουν πολλοί, δεν θα έρθει ποτέ. Και τα ΚΚΕ δεν τους έκαναν κλικ. Βλέπετε, η φούντωση των 16, το ροκ, τα βιβλία που διάβαζαν, δεν έκαναν χωριό ούτε με τον Κάρολο.
Τις περισσότερες φορές μετά το δάσος, αράζανε σε κάποιο ζαχαροπλαστείο (1π.Β. δηλαδή ένα χρόνο προ Βαβέλ). Στρούζα ή στο πατάρι του Παναγιώταρου ή Κουδουνά.
Στου Στρούζα κορυφαίες επιλογές ήταν τα γλυκά ταψιού, η σεράνο, η τρούφα και η αμυγδάλου. Τα ταψιού ήταν: Καταΐφι, ραβανί, μπακλαβάς, γαλακτομπούρικο και βέβαια κοπεγχάγη. Σιροπιαστή με τραγανιστό φύλλο! Μούρλια... η κοπεγχάγη!
Ξυλόκαστρο, 2009.
Συναντιούνται σήμερα οι δύο από αυτούς, σαραντατετράχρονοι πια.
- Τάμαθες, ε; Ναυάγιο οι συνομιλίες στην Κοπεγχάγη!
- Και τι περίμενες; Φιάσκο θα ήταν έτσι κι αλλιώς!
Φιάσκο η Κοπεγχάγη σήμερα. Μούρλια τότε. Χάλασε ο κόσμος...