"Οι φίλοι των Τρικάλων"...

Μία υπέροχη εκδήλωση έγινε χθες στα Τρίκαλα, από το σύλλογο "Οι φίλοι των Τρικάλων". Αν και συνήθως οι κοπές πίτας των συλλόγων είναι εκδηλώσεις χωρίς ουσία, η χθεσινή ήταν ξεχωριστή και πολύ ενδιαφέρουσα. Δεν ήταν τυχαίο που για 2 ώρες κανείς από αυτούς που γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα του ξενοδοχείου "Πλειάδων Γη" δεν ...κουνήθηκε από τη θέση του!

 Η πρόεδρος του συλλόγου κ. Λίτσα Βαρβιτσιώτη, μετά από μια σύντομη ομιλία, παρουσίασε την εκδήλωση η οποία είχε τέσσερα σκέλη:

1. Την καθιέρωση του βραβείου "Σταύρος Πάγκαλος", προς τιμήν του αείμνηστου κοινοτάρχη της Μεσαίας Συνοικίας και μετέπειτα αντιδήμαρχου του καποδιστριακού δήμου Ξυλοκάστρου, με μια σύντομη παρουσίαση γι' αυτόν από το μέλος του ΔΣ κ. Αλέξανδρο Σφακιανό.

2. Την απονομή του 1ου βραβείου "Σταύρος Πάγκαλος" στο σύζυγο της Γιώτας Χαραλαμποπούλου (η φίλη μας η "Πελληναία" που έφυγε τόσο νωρίς) Βασίλη Μαυριδόγλου, για την μεγάλη της αγάπη και δράση για την περιοχή των Τρικάλων και της Πελλήνης. Ήταν ιδιαίτερη τιμή για μένα να απονείμω το βραβείο  για τη Γιώτα και ευχαριστώ πολύ το ΔΣ του συλλόγου γι' αυτό.

3. Την παρουσίαση των φωτογραφιών του Σπύρου Αποστολόπουλου με θέμα "Η χλωρίδα της Ζήρειας". Μια καταπληκτική παρουσίαση που αναδεικνύει πλούτους που χρειάζονται την προσοχή μας, όπως τόνισε και ο ίδιος κλείνοντας την προβολή. Μαγευτικές εικόνες...

4. Παρουσίαση από τον Κώστα Κορκάρη φωτογραφιών των Τρικάλων από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι το 1970. Συγκινητικές στιγμές για τους παλαιότερους, μάθημα ιστορίας για τους πιο νέους.

Η εκδήλωση έκλεισε με την κοπή της πίτας (ο τυχερός που βρήκε το φλουρί κέρδισε δέκα φυτώρια οπωροφόρων δένδρων) και έναν υπέροχο μπουφέ, προσφορά του μέλους του ΔΣ και ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου Βλάση Πολυχρονόπουλου.

Συγχαρητήρια στο σύλλογο και καλή συνέχεια στη δράση του.

Ανδρέας Απ. Ζάρρος

Στην Πελλήνη δεν ακούγονται οι κόρνες των Αθηναίων...

Άποψη του Κορινθιακού από την Πελλήνη...

ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ-ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΠΕΛΛΗΝΗ...

Κάποτε υπήρχε μία πόλη-κράτος, που την έλεγαν Πελλήνη. Ανάκτορα, ναοί, αγάλματα, στάδιο, θέατρο, λιμάνι και έργα τέχνης από την πόλη αυτή, καταστράφηκαν στη διάρκεια των αιώνων από κατακτητές και μη. Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Οι διάφοροι "Αλλάριχοι" ή οι σύχρονοι "Έλληνες";

Ακούσαμε και μάθαμε πολλά χθες, στην ξενάγηση που έγινε στην Πελλήνη. Η κ. Μαυριδόγλου, ο αρχαιοφύλακας κ. Ροδόπουλος αλλά και κάτοικοι της περιοχής, μάς είπαν και μάς έδειξαν πράγματα που ...θα έπρεπε να ξέραμε. Στην αρχή στο όμορφο καφενείο του χωριού...

και μετά στο χώρο που κάποτε ήταν η Ακρόπολις. Πελληνείς Ολυμπιονίκες, χλαίνες Πελλήνης, ναυπηγική ιστορία ήσαν κάποια από αυτά που ακούσαμε. Τίποτα όμως δεν έχει μείνει όρθιο. Από τις πέτρες των αρχαίων, αλλά και των υστερορωμαϊκών κτισμάτων έχουν γίνει πολλά σπίτια της περιοχής και των Τρικάλων. Μπορεί και να συνεχίζεται αυτό.

Είδαμε την πηγή που "δρόσιζε" το άγαλμα της Αθηνάς και διατηρούσε λευκό το ελεφαντόδοντο, είδαμε και άλλα πολλά μέσα και δίπλα από το χωριό.

Ακούσαμε, μάθαμε, στενοχωρηθήκαμε και τελικά κάναμε τις "σπονδές" μας στο γειτονικό χωριό, το Δενδρό. Το ραντεβού ανανεώθηκε για άλλα δύο σημεία της περιοχής που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Φενεός και σπήλαιο Πιτσών θα είναι οι επόμενοι τόποι επίσκεψης.

Θα ξεκινήσει κάτι, απ' ότι φάνηκε χθες. Θα διεκδικήσουμε κάποια αυτονόητα για την Πελλήνη. Να σταματήσουμε κάπου τον παραλογισμό. Η χθεσινή επίσκεψη ήταν η αρχή.

Ευχαριστούμε πολύ την κ. Μαυριδόγλου, τον κ. Ροδόπουλο και τον κ. Κορδαλή για όλα όσα μας είπαν και μας έδειξαν. Ραντεβού το Σεπτέμβρη, στην επόμενη επίσκεψη που θα οργανώσει πάλι το περιοδικό μας, "οι Αρμονίστας"...

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 6μμ Η ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΕΛΛΗΝΗ...

Απόψε στις 6μμ θα γίνει η επίσκεψη και ξενάγηση στην Αρχαία Πελλήνη. Θα μαζευτούμε στην πλατεία του χωριού Πελλήνη (Ζούγρα). Εκεί, μπορείτε να φτάσετε ακολουθώντας τον παλιό δρόμο για Τρίκαλα, που θα τον πάρετε αν στρίψετε δεξιά στη διασταύρωση που θα συναντήσετε μετά το χωριό Ρίζα. Λίγα χιλιόμετρα μετά, θα συναντήσετε τη Ζούγρα. Στρίψτε δεξιά στο δρόμο που θα βρείτε, για να βγείτε στο κέντρο του χωριού. Εκεί θα σας περιμένουμε.
Αν χρειαστείτε περισότερες οδηγίες, τηλεφωνήστε στο 6948 536 536 (Ανδρέας Ζάρρος).

ΚΥΡΙΑΚΗ 19/7/09. ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΕΛΛΗΝΗ...

Το περιοδικό "οι Αρμονίστας", οργανώνει την ερχόμενη Κυριακή 19 Ιουλίου 2009, επίσκεψη και ξενάγηση* στην αρχαία Πελλήνη. Με τη βοήθεια φίλων και ειδικά της "Πελληναίας", θα ανεβούμε στο χώρο που κάποτε ήταν κτισμένη η Ακρόπολη της αρχαίας Πελλήνης και θα ακούσουμε πράγματα ...που θα έπρεπε να ξέρουμε, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι αγνοούμε.

Η συνάντηση θα γίνει στις 6 το απόγευμα στην πλατεία του χωριού Πελλήνη (Ζούγρα) και θα ακολουθήσει μικρής διάρκειας πορεία, για να φτάσουμε στο χώρο επίσκεψης. Η εκτίμηση είναι ότι θα χρειαστούμε περίπου δύο ώρες, για αυτή την ωραία και τόσο χρήσιμη βόλτα.

Όσοι ενδιαφέρεστε, επικοινωνήστε μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες.

(6948 536 536, info@armonistas.gr).

* Η επίσκεψη και η ξενάγηση είναι ερασιτεχνικής φύσεως, δηλαδή την οργανώνουν και θα την πραγματοποιήσουν "εραστές" της τοπικής ιστορίας...

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ...

Λένε κάποιοι ότι ο πολιτισμός, η δημοκρατία και πολλές άλλες αξίες γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Μπορεί και νάχουν δίκιο. Εκείνο που είναι σίγουρο πάντως, είναι ότι εδώ πεθαίνουν πολλές από αυτές.

Αντιγράφω αυτή την ανάρτηση από το ιστολόγιο της ΠΕΛΛΗΝΑΙΑΣ, γιατί πρέπει να τη διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Αυτό που έχω να σχολιάσω μόνο είναι να χαιρόμαστε τον πολιτισμό μας, τους θεματοφύλακές του, τα υπουργεία μας και τα Πνευματικά μας Κέντρα. Ντρέπομαι που είμαι δημότης Ξυλοκάστρου και Έλληνας πολίτης. Ντρέπομαι και για μένα που δεν μπορώ να κάνω κάτι και για λογαριασμό όλων αυτών των υπεύθυνων, που δήθεν "πνευματικώνονται" ...αλλά για τους δικούς τους λόγους.

Φτου μας... Διαβάστε και πείτε μου.

Άνοιξη στην Πελλήνη...

Δεύτερη μέρα του Πάσχα. Ανεβαίνουμε με τα πόδια στο χώρο που κάποτε ήταν κτισμένη η ακρόπολη της αρχαίας Πελλήνης για να ξεναγήσουμε φίλους από το εξωτερικό. Τα ανοιξιάτικα αγριολούλουδα μοσχοβολούν. Ανάμεσά τους ξεπροβάλλουν τα αρχαία ερείπια του τετράγωνου ενετικού φρουρίου, που οι στρογγυλοί του πύργοι, ένας σε κάθε γωνία, επόπτευαν την περιοχή. Παρατηρώ τα χαλάσματα και διαπιστώνω ότι κάθε φορά που έρχομαι τα μεγάλα "κομμάτια" είναι όλο και πιο λίγα. Αλλά και γιατί να μην είναι; Ποιός να τα φυλάξει; Οι κάτοικοι ή η εφορεία αρχαιοτήτων; Φαίνεται ότι ήταν η μοίρα των «Παλατιών» της Πελλήνης να κομματιαστούν, πρώτα για να κτιστούν τα γειτονικά χωριά και ύστερα για να στολίσουν τους κήπους των πετρόκτιστων γιαλαντζί-αρχοντικών που ξεφυτρώνουν παντού.
Η πέτρινη καμάρα ενός ενετικού, όπως δείχνει, παράθυρου σχηματίζει μια υπέροχη καμπύλη ανάμεσα στη χαμηλή βλάστηση. Αυτό πρώτη φορά το βλέπω... ίσως και τελευταία. Λίγο πιό πέρα ξεχωρίζει μέρος από το στεφάνι ενός μεγάλου πιθαριού, αποκολλημένο και σπασμένο σε τρία κομμάτια. Κι αυτό καινούργιο. Ο κόσμος σκάβει πυρετωδώς...

Σπόνδυλοι κιόνων, η αιώνια σκουριασμένη κλούβα (γιατί την έχουν εκεί άραγε;) με τους αρχαϊκούς κίονες και οι πέτρες που κι αυτές όλο και λιγοστεύουν... Τι να γίνει υπάρχει οικοδομικός οργασμός στην περιοχή... Πιο κάτω απλώνεται το θέατρο. Ο χώρος έχει ακόμα καλή ακουστική. Τα κουδουνάκια των προβάτων που βόσκουν εκεί που κάποτε βρισκόταν η αρχαία σκηνή αντιλαλούν στην κορυφή του λόφου. Τα βλέπουμε να απομακρύνονται και την ίδια στιγμή τα μάτια μας πέφτουν σε τρεις τρύπες φρεσκο-σκαμμένες στο καταπράσινο χαλί της φύσης. Ανοιγμένες σε κανονικές αποστάσεις, στην ευθεία του θεάτρου, δείχνουν ότι οι κλέφτες δεν χάνουν τον καιρό τους. Οι ξένοι φίλοι μας είναι κατάπληκτοι. Ρωτούν γιατί αφήνουμε αφύλακτα σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία.Άντε να τους εξηγήσεις τώρα... Φαντάσου να μάθουν ότι ο φύλακας περνάει μια φορά την εβδομάδα. Θα μας περάσουν για τρελλούς. Αλλάζουμε κουβέντα και προτείνουμε να τους οδηγήσουμε την Σεντερίνα.

Κατηφορίζουμε ανάμεσα στ’ αμπέλια. Δεξιά μας το νεκροταφείο. Σ’ αυτή την πλαγιά ήταν, εκτός από τον ναό της Αθηνάς, τα ιερά της Αρτέμιδος Σώτειρας, του Διονύσου, του Απόλλωνα… Γι’ αυτό και στο πλάι του δρόμου υπήρχαν, μέχρι πριν λίγους μήνες, αμέτρητα σπαράγματα κτισμάτων. Παρατηρώ ότι ο αριθμός τους έχει αισθητά μειωθεί. Ούτε όστρακα δεν βλέπεις πια.. Φαίνεται ότι ο ρυθμός «εργασίας» έχει εντατικοποιηθεί τον τελευταίο καιρό. Τι ντροπή…
Το κελάρυσμα της πηγής διαλύει τις μαύρες μας σκέψεις. Η συκιά που αναφέρει ο περιηγητής Λούτβιχ Σαλβατόρ το 1874 υπάρχει ακόμα. Οι ραβδώσεις ενός αρχαίου κίονα στερεώνουν τους σκουριασμένους σωλήνες του νερού. (Ελληνική ευρηματικότητα!) Εξηγούμε στους ξένους μας ότι η πηγή είναι αρχαία. Η υγρασία της συντηρούσε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, νεανικό έργο του Φειδία, που βρισκόταν στον ναό, ο οποίος ήταν κτισμένος ακριβώς αποπάνω. Έπειτα έγινε χριστιανική εκκλησία. Οι ενετοί κατακτητές τον μετέτρεψαν σε καθολική εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Ειρήνη, την Σάντα Ιρίνα, εξ ου και το σημερινό όνομα Σεντερίνα.
Ο κατηφορικός χωματόδρομος που περνά μπροστά από την πηγή συμπίπτει σε πολλά σημεία με τον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε στο λιμάνι των Αριστοναυτών. Η περιγραφή που έχουμε από τον Παυσανία είναι εντυπωσιακή. Αγάλματα και μνημεία ηρώων κοσμούσαν τον δρόμο αυτό μέχρι το λιμάνι. Όλα χαμένα τώρα πια.
Πίσω από το βουνό αχνοφέγγει η θάλασσα κι απέναντι ο χιονισμένος Παρνασσός λάμπει στο μεσημεριάτικο φως. Δυτικά η Ζήρεια κάτασπρη κι αυτή. Κάνουμε μεταβολή κι ανηφορίζουμε σιωπηλοί το δρόμο της επιστροφής, ο καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του.

Η ΠΕΛΛΗΝΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ...

Από το blog της Πελληναίας η παρακάτω ανάρτηση.

Το Α΄Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο για την Κορινθία πραγματοποιήθηκε στις 26-29 Μαρτίου στο Λουτράκι, όπου σημαντικοί αρχαιολόγοι, έλληνες και ξένοι, μίλησαν για τα αποτελέσματα ανασκαφών σε πολλές περιοχές της Κορινθίας και της ΒΑ Πελοποννήσου, γενικότερα. Οι ομιλίες τους, στην πλειοψηφία τους εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, μας καθήλωσαν για πολλές ώρες στα καθίσματα του Αλεξανδρείου Συνεδριακού Κέντρου, παράλληλα όμως μας θύμισαν "οικεία κακά".
Η περιπέτεια του θησαυρού των Αηδονιών στην οποία αναφέρθηκε η κ. Κ. Καζά-Παπαγεωργίου κατά την ωραιότατη ομιλία της για τις ανασκαφές στον Μυκηναϊκό Νεκροταφείο Αηδονιών Νεμέας, μας έκανε να σκεφτούμε ιστορίες που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα για τους τάφους στην Πελλήνη και τα χρυσά κτερίσματα που ξέθαβαν οι δυνατές βροχές. Κι ο Klaus Tausend μιλώντας για τα παρατηρητήρια στα ορεινά περάσματα της Φενεατικής μας θύμισε τους λόφους των Τρικάλων, που κι αυτοί περάσματα φυλούσαν, αλλά δεν αξιώθηκαν μια μελέτη της προκοπής. Κι είναι πολλές οι ομοιότητες ανάμεσά τους...
Ύστερα είδαμε και την ελληνική πατέντα της βίλλας που είναι κτισμένη επάνω στο αρχαίο λιμάνι των Μαύρων Λιθαριών... Δεν ήταν λέει εκεί το λιμάνι... Μακάρι να μην ήταν...
Η έρημη και μόνη Πελλήνη μας, πουλημένη από δικούς και αγαπημένη από τους ξένους, "έλαμπε δια της απουσίας της", όπως έλεγαν οι παππούδες μας. Το όνομά της, όπως και του Μύσαιου, αναφέρθηκαν από την κ. Ντ. Κατσωνοπούλου στην ομιλία της με θέμα την περιήγηση του Παυσανία από την Ελίκη της Αχαϊας στους Αριστοναύτες της Κορινθίας. Η δεύτερη αναφορά έγινε από τον κ. Γιάννη Λώλο, καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στην εξαιρετική παρουσίαση των υποδειγματικών ανασκαφών που διεξάγει στο Βασιλικό. Κατά την προβολή ενός χάρτη της χώρας της αρχαίας Σικυώνας, όπου διαγράφονταν τα σύνορά της με τις άλλες πόλεις-κράτη της περιοχής διακρίναμε και το όνομα της Πελλήνης. Της Πελλήνης που μετά τον Ορλάνδο λησμονήθηκε από όλους.
Κι έτσι στο Α΄Αρχαιολογικό Συνέδριο για την Κορινθία, η Πελλήνη των "παλατιών", των ολυμπιονικών και των αμύθητων θησαυρών ήταν απούσα, όπως και το Μύσαιον και οι Αριστοναύτες. Ας ευχηθούμε, όταν θα γίνει το επόμενο, να έχει σωθεί κάτι από αυτήν.